anne olmayı istememek üzerine...

Kafam karışık, ya da aslında karışık değil! Çocuk istemek normal de istememek neden normal karşılanmıyor?

Annem, “Yaşın geçiyor, bir de senin yavrunu görmek hakkım değil mi?” diyor. Ablam yeğenime kuzen bekliyor. İnsanlar aileme “Hani bebek yok mu?” diye soruyorlar biliyorum. Belki dedikoducu komşularım bile “Aaa kaç sene oldu niye çocuk yapmıyor, belki de olmuyordur, belki de mutlu değillerdir bla bla bla” diye 5 çaylarına konu yapıyordur. Hatta patronum bile geçen gün eşime “Çocuk düşünüyor musunuz?” diye tereddütle sormuş . Öyle ya maazallah hamile kalırsam, burada çalışamayacağımı, işlerin birden düzeninin bozulacağını biliyor. Yani kimisi çocuk yapmıyorum diye üzülüyor, kimi yapacağım diye korkuyor, kimi de pembe dizi keyfinde gelişmeleri bekliyor.  Peki ben ne istiyorum? Ben istemiyorum! Sadece toplum baskısı yüzünden isteyecek gibi oluyorum ama ben, kendim, iç sesim, duygum, artık ismi her neyse istemiyor! Bu birçok işveren için olumlu bir durum! Aile bireyleri, dostlar çevresi içinse üzücü! Ama ne yapayım, örneğin SEN ne kadar çocuğun olsun istiyorsan ben de o duygunun tam tersini yaşıyorum! Ben zaten çocuk düşünerek evlenemdim ki. Ben eşimi gerçekten çok sevdiğim için, hep onun yanında olmak istediğim için evlendim. Çocuk yapıp yapmamak benim ona olan sevgimin bir ıspatı olamaz ki!  İlerde bana baksın diye de çocuk yapmam. Aklım olursa kendime bakarım, olmazsa yatırırlar bir huzurevine. Zaten dünya telaşları artıyor, kim anasına-babasına bakabilecek ileride? Soyumun devam etmesi gibi bir kaygım da yok. Bir tane daha benden olmayıversin şu dünyada. Sanki şimdiki “ben”in kıymetini anladı da bir tane daha mı istiyor dünya? Ben küçükken de oyuncak bebekle oynamazdım ki, Barbie bebeklerim vardı onlarca, sadece onlarla oynardım. En sevmediğim görüntü hamile kadın görüntüsüdür. Kameraman Cevat kelle gibi puset, sırt çantası, oyuncak torbası, bez vs şeklinde gezmek de benim hayalim değil. Uykumu alamadığım zaman başım çok ağrıyor ve sinirli oluyorum. Zaten yeterince kilom var, daha fazla kilo almak istemiyorum. Kazandığım parayı kendime harcamak istiyorum. Benden sonra kimseye mal mülk miras bırakmak umrumda değil! Bugün gencim, bugün yaşıyorum, ne kadar yaşayacağım belli değil ve olanı bugün kullanmak istiyorum. Daha eşimle doğru dürüst bir tatil yapmışlığımız yok. Onunla tatile çıkmak istiyorum. Yurtdışını gördüm ama bir kez de sevdiğim adamla yeni dünyalar görmek istiyorum. Yakışırken giymek, yiyebilirken yemek istiyorum. (Sonra kolestrol vs çıkar belli mi olur).  Yıllarca çalışıp, başararak elde ettiğim diplomalarım, sertifikalarım, eğitimlerimi bir kenara bırakıp , iş hayatından çekilip (işteki gerizekalılarla bile uğraşmayı özleyeceğime eminim!), evde oturup çocuk peşinde koşmak istemiyorum! Tamam yeğenim benim herşeyim, ona dünyaları veririm ama kendim oturup da çocuk bakmak istemiyorum (teyzelik “çocuk” egom için yeterli oluyor). Yolda bebek görünce içim erimiyor, çocuklu kadınlara imrenmiyorum. Hatta hayatlarının merkezinde sadece çocukları olan, çocuğunun yediğini,içtiğini, sıçtığını, hastalığını anlatan, başka bir mevzusu olmayan kadınlarla arkadaşlık etmekten, aynı ortamda bulunmaktan bile keyif almıyorum! Çocuk sevmiyor değilim. Herşeyden önce ben öğretmen kökenli biriyim. Çocuk-ergenlik psikolojisini, gelişme, öğrenme psikolojilerini, Pavlov’un köpeklerini ,Freudları, Ericsonlar’ı, Kohlbergler’i, yemiş yutmuş, gayet de bilinçli bir bayanım ( o kadar yutmaya, kpss’yi kazanamadım o ayrı mesele!). Yani çocuğun dilinden anlarım, öğrencilerimi çok seviyordum, hala da görüştüklerim var ama kendi çocuğunu dünyaya getimek ve bir ömür boyu onun peşinden koşmak, o ayrı bir şey! Onu istemiyorum.  Birgün bu tükürdüğüm yazıyı geri yutar mıyım bilemiyorum ama şu 32 yıllık ömrümde bana hiç uğramayan bir duygu çocuk sahibi olma isteği!

Lütfen artık anlayın, hayatta doğum ve ölümden başka kural yok! Herkes doğacak ve ölecek ama arada yaşananlar herkesin kendine özgü olacak. Arkadaşın evlendi diye evlenmek zorunda değilsin, birileri anne oluyor diye sen de olmak zorunda değilsin, birileri 2.ye hamile diye sen de hemen 2. Ye çalışmak zorunda değilsin! Hayatı kalıplara koymaya çalışmaktan ve kalıba uymak istemeyenlere sanki anormal isteği varmış gibi davranmaktan vazgeçin.

Ben böyleyim!

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !